Yıllardır eğitimin içindeyim. Öğretmenlik yaptım, okul yönettim, okul kurdum, yayıncılıkla uğraştım, kitaplar yazdım. Bugün de eğitim teknolojileri alanında çalışmaya devam ediyorum. Kısacası, eğitimin farklı alanlarında, farklı masaların hem önünde hem arkasında bulundum.

Bütün bu deneyimler bana bir şeyi öğretti: Eğitim hakkında konuşacak çok şeyimiz, birbirimizden öğrenecek daha da çok şeyimiz var.

Dünya hızla değişiyor. Teknoloji, çocuklar, öğrenme biçimleri, beklentiler değişiyor. Peki, biz eğitime bakışımızı ne kadar değiştirebiliyoruz? Alışkanlıklarımızı, doğrularımızı, hatta yanlışlarımızı ne kadar sorguluyoruz?

Huzursuz Bacak Sendromu, biraz da bu sorulardan doğdu. Burası benim bildiklerimi anlattığım bir yer olsun istemiyorum. Öğretmenlerin, anne babaların, öğrencilerin, eğitimcilerin ve eğitim üzerine söyleyecek sözü olan herkesin birlikte düşündüğü, konuştuğu, tartıştığı bir alan olsun istiyorum.

Benim buradaki rolüm de tam olarak bu: Sorular sormak, farklı sesleri bir araya getirmek, konuşmaları kolaylaştırmak ve gerektiğinde tartışmaların moderasyonunu üstlenmek. Çünkü eğitimin geleceğini tek bir kişinin aklıyla değil, birlikte düşünerek şekillendirebileceğimize inanıyorum. Ben de bu yüzden buradayım. Başka bir eğitim mümkün.